بنام خداوند بخشنده مهربان
سلام،سلام به عشق،سلام به عدالت،،سلام به مردانگی،سلام به آسمان،سلام به

دوستی،سلام به همه مخلوقات،وسلام به شما که آمدیدتابانظرتان یاری کنید این حقیررادر

بهترنوشتن نمی خواهم خود را معرفی کنم ،نام ونشانی نمی گذارم ،اما از آنچه از گذشته ام

ومیگزرد و میآید،از دل نوشته های خود خواهم نوشت ، یا علی دستم بگیر تا ازخود زیباترین را بیاد

گذارم،یاحق

به چین ،چین زلف تو........................به نرگس خمارتو

به قدسروونازتو............................به صورت چه ماه تو

بهمره نسیم صبح............................... پرید،تاحریم تو

ویرونه وحیرونه دل ................... سرگشته و پرخون دل

دست دل من را بگیر...................... باخودببر،مجنون دل

گرتونگیری دست دل.............. دیگر چه سود ،معبود دل

دیوانه کی پروا کند................... تاچون شود ،دیوانه دل

دیوانه ام،دیوانه ام .................. با این همه سودای دل

یارب شدم دیوانه اش..................دیوانه کن ،مجروح دل

یاصاحب الزمان (عج)...............................................

نمیدانم تنهاییم را در کدام کوله پشتی ام گذاشته بودم ....................؟

باید برش دارم .............باید عادت کنم به نبودنت .... .............به تنهایی

به پنج شنبه ها ندیدنت .....................به ندیدن ارامی هایت ................

به این که دیگر لا به لای بیسکوئیت های  قفسه اگر نرمترین را دیدم باید

تنها به یادت بیفتم که دوستشان داشتی بسیار ...................................

به نبودن هایت باید عادت کنم . تا اگر باز در بزرگ خانه را باز کردم دیگر

پشت ان چهار دری نبینمت که نشسته ای و نمی دانم منتظر منی یا منتظر

رفتنت تا پیش برادری باشی که خیلی زود تر از من و تو رفت ..................

پنج شنبه ها را باید ارام بگیرم کنج خانه ..................................................

کنار تختی که وسایلت را رویش میگذاشتی ...........................................؟

باید روی تخت بنشیننم و منتظر باشم که بیایی و بگویی که دلت می

خواست همه دور هم باشیم ...............................................................

تنهاییم را در کدام کوله پشتی گذاشته ام .................باید برش دارم ......

باید به ماردم بگویم کاش ارام تر باهم حرف میزدید وفتی که به هم نگاه

میکردید تا ان روز ها قند در دلم اب شود از مهربانی زیادتان ..................

باید عادت کنم که نباشی ........................تا اگر سوار ماشین میشوم ..

مستقیم به گلزار بیایم و ببینمت که ارام کنار پسری که برایت از همه ی ما

بیشتر افتخار افرید خفته ای ....................باید برش دارم  این تنهایی را ....

خداحافظ پدر .................................................................حلالمان کن ...

درلابلای خاطراتم مردماهی گیرهنوزهم پررنگ است.سال۱۳۶۲.ناوتیپ

امیرالمومنین(ع)،کارون پنج نفرمنهای یک.یکی ازماپنج نفرعروج کرد همان

زمان.مردی عرب بود مردی که ماهی ها رابه ارمغان می آورد.درآن روزهای

گرم وسخت.زبانمان را به الله واکبرروان ساخت.مادرناوتیپ بودیم.دوره

آموزش فشرده شنا وقایق رانی.اومی آمدعصرها وگاهی هم صبح ها،

الاغ وخرجین نقطه تمایزش بودبابقیه.طورکوچکی هم داشت که باآن ماهی

می گرفت،همه می شناختیمش وحضورش دوستانه شده بود.تعدادی

ازمردم برای بازدید ازمناطق جنگی باچندین مینی بوس به آنجا  آمده بودند.

واما روزبعد.........................................................................................

سه فروندهواپیما ی دشمن به مقرناوتیپ حمله کردند.درکنار ماپدافندارتش

بود.انفجار پشت سرهم.پدافندارتش با خساراتی جدی وچند شهید

ازکارافتاد.ودیگر پرندهای دشمن آزادانه وبی مهابا عملیات خودرادرسطح

پائین وباکالیبر هواپیما به افرادتیر اندازی می کردند.درناوتیپ کسی آسیبی

ندید . اما ترس وحشت برای من وامسال من که برای اولین اعزامم بود

چندان دور ازانتظار نبود.ناگه ازسکوی سپاه که تا آنروز ما جای ان را هم

نمی دانستیم .موشکی شیلیک شد ویکی ازهواپیماهای دشمن آتش

گرفت .همه جا فریاد الله اکبر طنین انداز شد.....ودیگر مرد ماهی گیررا عدو

صدایش می کردیم چرا که او یک جاسوس بود ودیگر آنجا پیدایش نشد.اما

پنج ما چهار شد ویک درکاروانی دیگررفت ودیگر حتی جسدش هم هیچکس

ندید...........................................................................روحش شاد

گفتم کجا ، مست وچنین پریشان....................................................

                                          گفتا به شوق پرواز تااوج کوی جانان

گفتم پیاده نتوان این ره بسی درازاست...............................................

                                         گفتا که شوق دلدار آسان نمایداین را

گفتم که دست خالی پس توشه ی ره ات کو .....................................

                                              گفتا اگر پذیرد جان میدهم دراین را

گفتم دلم گرفته است ما را ببر به همراه..............................................

                                          گفتا توهم به وقتش آئی به جمع یاران

گفتم تورا که یاراست این راه پر خطررا..............................................

                                             گفتا که رهنمایم باشد حسین زهرا

بیائید همه باهم درین شبهای قدر دعا کنیم خداوند اسلامش

رااز ایران ما نگیرد،بین سران ونخبگان مملکتمان وحدت وهمدلی 

عنایت کند.تاخون شهیدانمان پایمال نشود......برای حفظ نظام

رهبرمون راحفظ کند.........دشمنان اسلام ونظام را هیچگاه از

عملکردما دلشادنفرماید.................................................

         ........... یازهرا.........................انشاالله...............

،کی،کجا،چه نشان........عدالت،قانون،پاکی،مهربانی،رضایت،امربه معروف،

نهی ازمنکر،دوستی،وحدت و.............همراه اوست..............................

جانمان درآرزوی دیدارش.روحمان درخیال جمالش تاوعده دیدارش آرامش

یارمان نخواهدبود................کی خواهد آمد.........................................

دل رابه صبا دادم..............................................سوی توفرستادم

ای عشق من ای جانم..........................................معبود دل زارم

بشکسته دلم یارا................................................رحمی بنما مارا

ماندم دراین درگاه...............................................تاباتوشوم همراه

شبها به خیال تو................................................دروصف جمال تو

گه زلف سیاه تو...............................................گه روی چه ماه تو

پروازکند هرشب..................................................تاکوی توای جانا

درآتش عشق تو..................................................پروانه شدم یارا

ازفرط فراق تو................................................. می گریم و مینالم

ازدوری روی تو .........................................می سازم ومی سوزم

ای جان ودل زهرا...............................................ای ماه شب یلدا

کی وعده دیدارت..............................................ازسوی خدا باشد

دل تنگ وغمینم من...........................................افسرده وپیرم من

یک شب توبیا مولا...............................................کن شاددلم مارا

التماس دعا...........................................................

بودم.همه انجا بودنداذان صبح برمی گشتند.آن شب خسته بودم.به عقب

برگشتم.همسنگرها،نه آنها می ماندند.تاوقت نمازصبح.من امابرگشته

بودم.هرشب کسی می ماند درسنگر(تدارکات سنگر)وآن شب محمد

مسئول بود.سنگر،خاکریزها،سوسوی ستارها وکمی هم آرامش.

پرده درب سنگررا کنارزدم که داخل شوم(پتوی سربازی)

محمدبیداربود.اوتنهانبود.محمدبودومحمدنبود.محمدباخدای خودتنهابود.

محمدبودواشک،محمدبودوبندگی،محمدبودوآرزوی پرواز،پشت سرش

نشستم.خودش بود وخدا،من بودم وخودم،جدابودیم،نفهمید،

درسجده بود.شونهایش می لرزید.درخدای خویش ذوب شده بود.............

خداوندا گنهکارم،گنهکار............................ خجالت میکشم ای حی غفار

گنهکارم ،گنهکارم،گنهکار.......................اسیرم من ،اسیر نفس خودخواه

سفرکردم به اینجا تاکه شاید...........................رها گردم ازاین بنداسارت

به جا ماندم زه یاران خود ای دوست..... مرا عاشق نما دیوانه ای دوست

شهادت کن نصیبم تا بیایم .................. به کوی دوستان رفته ای دوست

توخود گفتی که در قلب شکسته................ کنی خانه بیا قلبم شکسته

پریشانم بده پاسخ خدایا.............................نصیبم کی نمائی بال پرواز

آهسته بیرون رفتم.کنارخاکریزنشستم.به محمد فکر میکردم به خدایش

به حرفهایش...صدائی آمد..انفجار!به طرف سنگر دویدم.خمپاره ای

به وسط سنگر اصابت کرده بود.....و محمد دیگر آنجا نبود.............

یادوخاطره همه شهیدان و ایثارگران به خیر.......................................

      درد خـــــــواهم، دوا نمى‏خــــــواهم               غصّـــه خواهـــم، نوا نمى‏خواهم

      سیدما گوئی که غصه داره.................. تونگاهش هزارتا قصه داره

     دلش گرفه ازبساط دنیا.............................از رفیقای قدیم بی وفا

     سیدا ما اهل کوفه نیستیم .............جان خود را ما فدایت میکنیم

     جان ما قربان نامت ای علی .......صد هزاران جان فدایت ای علی

     فتنه ودعوا سر میزه آقا ................................ دوره اخر زمونه آقا

     رادوری ما صدایت می کنیم ..... روز وشب باهم دعایت می کنیم

    خدایا ،خدایا تا انقلاب مهدی خامنه ای نگهدار................. یامهدی

آفتاب آهسته ،آهسته می رفت وغروب نزدیک می شد.تجهیزات ، نیروها

وامکانات برای استقرار درمحل جدید آماده شده بودند.فضا آرام بودوبچه ها

مشتاق حضور هرچه زودتر به مقر جدید گردان.باشروع بارش توپهای

فرانسوی آرامش نیروها به هم ریخت.هرکس به سوئی درحال فرار از گلوله

های دشمن بود.فرمانده گردان صدا می زد آمبولانس ، آمبولانس......برید

توی سنگرها ...کسی بیرون باشه....اما نه مجال رفتن به سنگرها بود ونه

حرکت آمبولانس .فضابدجوری به هم ریخته بود. تا 20دقیقه گلوله باران ادامه

داشت.بعدازآن آرامش مجددا برگشت .اما چه آرامشی جوی خون بود.خدایا

اینجا کربلاست.خدایاچه کسی مظلومیت وایثار،شهادت جوانان جبهه وجنگ

رابه تصویر خواهد کشید.... یاحسین ... یازهرا

 یکی غرق خون جان فداکرده بود...............یکی دست وپایش جداگشته بود

یکی سربه نیزه چه سالار دین..................... بدن مانده سرآسمان رفته بود

یکی حنجرش پاره ازتیروترکش .................چه اصغر،لب تشنه جان داده بود

یکی موج خورده پریشان ومست...................بسوی بیابان دوان  گشته بود

یکی گوشه ای مات بنشسته بود ...........خدایا، چرا بال پرواز من بسته بود

یکی سوخته تمام تنش ......................یکی چاک،چاک گشته چون پیکرش

یکی زیر خرواری ازخاک بود.......................... یکی گوشه ای فکر پرواز بود

یکی ازعطش ،تشنه ی قطره ی آب بود... بیادحسین وعلی اکبروعباس بود

نگو سیف دیگر چه بودوچه بود........................ من وما و خورشید والله بود

                                         یامهدی

ازیادبردن گل دسته ها درمرام مردان،مرد.نیست.........................................

                                              بی حرمتی به خون شهیدان روانیست

سوگند می خورم ، به خون سرخ لاله ها...................................................

                                        درعرف ما فراموشی غنچه ها رسم نیست

افسانه جومونگ ، دردل پیروجوان.افسانه است..........................................

                                          درمکتب ما عزت انسان به افسانه نیست

یادی کنیم ازنوجوانان با غرور جنگ ............................................................

                              بااین همه خاطرات نیازی به افسانه جومونگ نیست

مجنون شدن به راه معشوق سرمدی........................................................

                                            رنگی الهی است ،ولیکن آروننگ نیست

هرکس که دیوانه گردد.به راه دوست..........................................................

                             فرقی میان رفتن به میدان مین و میدان رقص نیست

تنها کسی است .جاوید وسربلند.............................................................

                                       که ازنام خود،به فکر خودی وخویش نیست

نام شهیدانمان رفته،رفته،فراموش می شود.............................................

                            فکری کنیم .که فرصت ازدست .رفته رادوباره نیست

یاوه نگو سیف!......................................................................................   

                                   که ازرخ بازماندگان آثاری ازامید ونشاط نیست

به روایتی هنگام دفن فاطمه  چهل قبر را آب پاشیدند كه قبر آن حضرت

مشخص نباشد و به روایت دیگر قبر آن حضرت را با زمین هموار كرد كه

علامت قبر معلوم نباشد؛ این کارها برای آن بود كه موضع قبر آن حضرت را

ندانند و بر قبر ایشان نماز نخوانند و خیال نبش قبر آن را به خاطر

نگذرانند........................(روضة الواعظین؛151)

به این سبب در مورد محل قبر آن بانو علیهاالسلام اختلاف نظر واقع شده

است: بعضی گفته‌اند در بقیع نزدیك قبور ائمه بقیع است و بعضی گفته‌اند

میان قبر حضرت رسالت و منبر آن حضرت دفن شده است، زیرا كه حضرت فرمود:

 میان منبر و قبر من باغی از باغ‌های بهشت است و منبر من بر دری از

درهای بهشت است. اصّح آن است كه آن حضرت را در خانه خود دفن

كردند، چنانچه روایت صحیح بر آن دلالت می‌كند. ابن شهرآشوب و دیگران

روایت كرده‌اند چون خواستند كه آن حضرت علیهاالسلام را در قبر گذارند، دو

دست شبیه دست‌های رسول خدا صلی الله علیه و آله از میان قبر پیدا شد،

و آن حضرت را گرفت و به قبر برد...............(مناقب ابن شهر آشوب؛ 3/414

با كمی اختلاف.)

حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام روایت كرده است، هفت كس بر جنازه

حضرت فاطمه علیهاالسلام نمازگزاردند: ابوذر، سلمان، مقداد، عمّاریاسر،

خذیفه، عبدالله بن مسعود، و من امام ایشان بودم...............................

 بس که آزردند اعدا حال زارم یا علی..... من نخواهم تا بیایند برمزارم یا علی

...............................................................................................

فاطمه،دخت رسول خاتم است..................فاطمه نور دوچشم مصطفی است

فاطمه،صاحب الزمان رامادراست......فاطمه عشق است،عشق حیدراست

فاطمه،بانوی هردوعالم است.........................فاطمه،نام خوشش ورد زبان

فاطمه،ناب عفاف وعفت است......................فاطمه کل زنان را سروراست

فاطمه،بخشنده وبی ادعاست..........فاطمه،دریای رحمت. چون علی است

فاطمه،رامقصدی لاهوتی است.....................فاطمه،معصومه وصدیقه است

فاطمه،منجی روزمحشراست....................فاطمه، درس تولاوتبرا داده است

فاطمه،حق را ولی است ..........................................فاطمه، فاطمه،است

فاطمه،دست من.مسکین بگیر.. ....................فاطمه جان، سیف رانوکرپذیر

ایام شهادت بزرگ بانوی دوعالم برهمه دوستداران اهل بیت تسلیت می

گویم..                                                یا فاطمه.................

یادباد آن روزگاران یادباد.............عشق وایثاروشهادت یادباد

جبهه بودو جنگ بودوخون وخاک...نخل بودودشت بودوآسمان

بادبودوخاکریزوخاکیان..................جان فشانی جوانان یادباد

دشمن دون حمله ای سنگین نمود...سوی ماباخشم اوآتش نمود

گردبادوآتش وخون،ترکش خمپارها...عاشقان راسخت،حیران وپریشان کرده

بود 

تافروبنشست آتش روی ما... می دوید هرکس بسوئی کوشهیدان خدا

شاخ وبرگ نخلها خون می چکید.........می شدازهرگوشه یازهراشنید

پیکرصدچاک یاران روی خاک...ارتشی بودو،سپاهی ،هم بسیجیان پاک

دشمن ازنو.باردیگر تک نمود.................... صف کشیدند.تانکها ازروبرو

اندکی چون.مانده اند ازجمع مردان خدا......جان به لب،مجروح،اما استوار

ناگهان ازدور.دیدم یک سواری.یکه تاز........سوی مامی آمداوباصدشتاب

چون بشد نزدیک،آیا اوعلی است؟.....آری اوفرمانده گردان علی است

یک نگه بنمود .حال حاضران.................. پیکر صدچاک عشاق جوان

بوسه زد بر تک ،تک .اجسادها........ ناله سرداد .ای خدایا،ای خدا

کردبرون یک ارپی جی اززیرخاک....دوش بگرفت سوی دشمن را فتاد

عده ای خونین به دنبال علی ................ حیدرو احمدوعباس ویدی

خودمیان خط دشمن پیش رفت ....سوی آتش چون خلیل خویش رفت

باشکارتانکهای بی حساب .............دشمن دون الفرار،الفرار،الفرار

سیف کوته کن نگو این خاطرات.......تلخ وشیرین است ایام .جهان

وجوشها.خندها،دلخوشیها ،مشقها،نمرها.چه زیبا بود.افسوس که زمان

عطف به ماسبق نمی شوداما خیالش هم زیباست...........................

کاش می شد کودکی راباردیگر سربگریم.........................................

کاش می شدقصه های مادرم راباردیگر می شنودیم........................

کاش می شد باردیگر.حلقه، حلقه، می شدیم دورهم...................

گردهم بازی کودکانه مینمودیم.....................................................

کاش می شد روی دامان مادرم سرگذاریم....................................

لالائی خواندنش راباردیگر می شنیدیم........................................

کاش می شد روی نیمکت شعرباران می سرودیم.....................

روی تخته نام بابا می نوشتیم..................................................

کاش می شد مشهامان.پای فانوس.........................................

همره دودو سو،سو،می نوشتیم...............................................

کاش می شد ازدبستان تابه منزل میدویدیم..............................

خستگی راباردیگر تجربه می نمودیم.........................................

کاش می شد بازمی گشت نوجوانی ....................................

کاش میشد.........کاش می شد ........کاش می شد.............

می کردم و اب و حکمت حضور

دیدم یکی تنها در گوشه ای خلوت نموده است .

دل به نسیم سپرده بود . تا بوی دوست را استشمام نماید .

با خود زمزمه ای می کرد . صدایش اشنا بود . اما غریبه ای که جایش در

میان ما نبود .

من شنیدم این صدا از سینه ی سوزان او ...

کربلا می خواندم  اکنون چه باید کرد یاران ...

فرصتی می ماند آیا تا ببینم روی دوست ...

جان بی مقدارمن گردد فدای لحظه ی دیدار

دوست..............................................

رخستی بنما حسین جان تا بیایم سوی تو ..

یا دعایم کن  شوم صد پار اندر راه دوست ...

تا شیفیع من تو باشی با کرامتهای دوست ..

من شهیدم ..من شهیدم .. من شهیدرا دوست ...

عاشقم ..دیوانه ام .. مجنون دوست ..

با صدای تیر دشمن .. جنب و جوشی شد به پا ...

بیشه رقصید.. آب افشان شد چو نور ...

پر کشید از جمع یاران عاشقی شیدای دوست ...

آسمان خندید از شوق وصال

شد جدایی هم نصیب ما هم شیدای دوست ...

پسرش و دو دستی درحالی که خیلی خوشحال بود داددستم . انشاالله

مبارک .با یکی ازدوستان که دعوت شده بود همراه خانواده راه افتادیم .الله

اکبر اینجا دیگر کجاست . چنددقیقه ای تعمل کردیم و یواشکی

خارج شدیم..................خدایا خودت کمک کن ..... الله اکبر .... یازهرا .......

وقتی که گاه یادم میاد. گذشته ها .. آن روزها....آن دور دورها...........

توسنگرا....تو جبهه ها...

آن آدمهای خاکی را................ دلهای آسمانی را

دلم می گیره ناگهون.... اشکم میریزه ای خدا.....

چه زودفراموش می کنیم خونهای ریخته روی خاک

جونهای تازه دوماد.... عروسها ی خوشحال وشاد

اسیران در بندمون ..... جسمهای پاک مانده به خاک

دیگه کسی بیاد آن جون سیزده ساله نیست

بی حجابی تمدن با مانتوهای جور واجور

هفت قلمند دختر وزن توکوچه ها توخیابون

مردها بجای خانمها موهای بیتل میزارن

بجای اصلاح موها ابرو کمون کردن . اونها ... سرمه به چشم دارن دیگه..

خانمهای کوت شلواری کلا به سردارن دیگه ...

بجای روسری اونها . عرق گیر مردا دارن...

تاکی چنین بی حجابی،بی غیرتی ،بی مرامی

همه نمیگم.بعضی هاشون.... توهین نشه عدای ایشون

هنوز هستن باغیرتها ، فدایها ، جون برکفا

آغا یه فرمونی بده آخه یه دستوری بده

وای اگر آغا یه روز .حکم جهادمون بده.... ارتش دنیا به خدا نتون جوابمون بده

جانم فدای رهبر..............................

سال نو مبارک ................... یازهرا

سنگر من پل شناوری بود که درمیان بیشه های انبوع که حتی نفوذ بادهم

درمیان آن ممکن نبودوبا چند گونی خاک تاحدود یک متر دیوارچینی شده

بود.تاجان پناهی باشد که خطر ترکشها وگلوله هاراکمتر مینمود.

قرارداشت... صدای پرتاب خمپارها ،شیلیک توپها ،و گلوله ها ازدور ونزدیک

شنیده میشد.آفتاب آهسته،آهسته.می رفت تاشب. مجالی باشد برای

خلوت عاشقانی که جنون وار شوق پرواز داشتند.و وحشتی برای دشمن

زبون ودنیا پرست به جزء کمین گاها ،نگهبانان ودیدبانهادرشب.عاشقان به

خلوتگاها میرفتندتا به راز ونیاز بپردازند.......دعای صبح واه شب کلیدگنج

مقصود است .... به این راه وروش میرو که با دلدار پیوندی...دل کندن از خانه

وخانواده وآنچه دردنیا مثل زیبایهای ظاهری،لذتهای دنیوی زودگذرو...و.....و..

برای همه آسان نیست .وجان سپردن بسیارسخت..اما عشقی پایدار به

خالق زیبایها...واطمینان ازسفری بی خطرآسان وشیرین درجوارحق واتصال

قلبی ولسانی به وعدهای معبودشوق وصالش رادوچندان می کند..آنان

باخلوص نیت به خلوتگاها می رفتند تا مجوز پروازرابامهرامام زمان خوددریافت

کنند.......................................................................خوشا به سعادتشان  

من آنچه دیدهام زه دل و دیده دیده ام...................................................

مجنون که می گویند چنین ازعشق لیلی شداسیر................................

فرهادرا شیرین یقین دیوانه خود کرده بود..............................................

مجنون و فرهادی که من با دیده خود دیده ا م.........................................

راهی حسینی داشتند، عشقی الهی داشتند....................................

وبه سرخی می نگریستم که همچون قاب درروبرویم خودراگریستن میکرد.

ودیوانگی چشمانم رابه خود مجذوب می ساخت . وازیادم می رفت صدای

صندلی که پشت پنجره مرا میخکوب خود کرده بود............................

وگلدان در نمودیت چشمانم محو می شد.....................................

و نرگس و بوی ظهور وانتظار...... وآمدن وآزادی از بند....................

وچه زیبا .. و پر از ترانه می آمد ..................................................

غروب بود ومن ... تنها نبودم .....................................................

برای اینکه عشق را یدک می کشیدم همچو پلک هایم ..............

وسالها بود که غم ... غمی که فراسوی عشق اسیرم کرده بود....

غروب بودومن وصندلی وپنجره وتنهائی........................................

واکنون نم نم باران......................................................................

شتی ام ازقبل آماده شده بود.آنرا به دوش زدم. چه سنگین!خدایا کمرم

شکست.به  هرحال به راه افتادم خیلی.خیلی سنگین است .مسیرکوتاهی

راپیمودم. خسته شدم کنار تخته سنگی آرام به زمین نشستم.راه شلوغ

بودواصلا به من توجه نداشتند.گاهی هم بانگاهی زیرچشمی به عجز

وناتوانی ام نیش خندی میزدندوردمیشدند.تامقصدراه زیادی مانده بود.من

ازقافله عقب مانده بودم.سه جوان به من نزدیک شدند.دلشان نیآمدرهایم

کنند.گویا آخرین افرادکاروان بودند.(کاروان رفت وتودر خواب بیابان درپیش:کی

روی ره به که پرسی چه کنی چون باشی)کوله بارم سنگین است.کمک

کنیدخودرامیرسانم.پیش آمدند.کوله پشتی خودرا به زحمت از پشتم

درآوردم.دونفر ازآنها دوگوش آنرا گرفتند.به هم نگاهی کردند!این که خیلی

سنگین است.پس کوله پشتی خودمان راچه کنیم .نه...نه ...ما نمیتوانیم.

انرا سبکترکن که خودنیز نخواهیم رسید.رفتند.نه راه پیش داشتم ونه راه

پس.به زحمت ازجا بلندشدم ودولا..دولا را افتادم.صدای زانوهایم درآمده

بود.کمرم سخت دردمیکرد.مقصدقله ای بلند بود که تمام کاروان

آنجابودند.دیگر تنها مانده بودم خسته وتشنه.گویا درپای قله چشمه آبی

گوارابود باگلها ودرختان زیبا وپرندگان خوش آواز.خمیده خمیده میرفتم سرم

زیر بود.صدای چشمه وپرندگان میآمد.سرم رابلندکردم.فقط سراب بود.با کوله

پشتی خودرا به زمین کوبیدم.عاجز وناتوان به نوک قله نگاه میکردم .درهمین

احوال چشمان خودرا بستم.گویا کسی صدایم کرد چشم بروی پیرمردی باز

شد که چهراش خیلی برایم آشنابود.محاسنی زیبا وبلند صورتی

نورانی .نگاهش کردم .آمده ای کمکم کنی یا نیش خند از ناتوانیم

بزنی.سلام کرد.میخواهم کمکت کنم خوشحال شدم.تشنه ام اینجا چشمه

آبی بود. بله بلند شو دستم را گرفت .در کنارچشمه بودم خدایا انجا که

چشمه ای نبود. قمقمه ام را ازآب پرنمود.نوشیدم وکمی رفع خستگی

شد.چراجاماندهای مگر درکوله پشتی چه داری .نمیدانم کمکم کن تا نزد

دوستان به قله بروم.محتویات کوله پشتی را نگاه کرد. خدای من چه خبر با

این بار هیچگاه به مقصد نمیرس(غیبت.دروغ.تهمت.سدمحور.دنیا پرستی.

مال پرستی.خمس.زکات.....و.......و.......و)!وای برمن این کوله پشتی من

نیست حتما عوض شده.کوله پشتی من فقط .مقداری نان.............

خشک.خرما .دوعدد کنسرو.وقران جیبی ویک پتو سربازی!خودم آنرا بسته

بودم.پیرمرد لبخندی زد ورفت وگفت برو باکوله پشتی خود بیاودیگرجوابم

نداد.باصدای موذن بیدارشدم .خدایا چه کنم بااین همه بارگناه گویند بی بی

فاطمه زهرا خیلی از بندگان وشیعیان خود را شفاعت میکند .

پس ذکر نام او کنم تا اوبیاید روزحشر..................

افتم به پایش همچو مور .................................

ریزم بپایش اشک ، خون...............................................

تااو شفا خواهم شود .....................................................

یا زهرا من گنهکار چگونه با خدای خویش طلب آمرزش کنم . جزاینکه تو

واسطه شوی و میدانم آنقدر بانوئی بزگوار ومهربانی که شفاعت من

 رانیز خواهی نمود...........................................................................   

                 یازهر...........................................ا

ناله اروند مرادرنیمه شب بسوی خود فراخواند.........................................

آرام بود و بی صدا،اما فریادها دردرونش نهفته بود.....................................

سکوت خلوتم با آرامش او آرام می گرفت ...............................................

درکنار ساحلش بروی پل شکسته ای آرام نشستم.................................

نگاهم به آسمان بود ، ذهنم به آب روان پر از قصه....................................

گفتم کمی با من بگو ناگفته های مانده دردل...........................................

گفتا نگویم راز خود رابا کسی باز.............................................................

اسرارکردم، آنقدر تاناله سرداد......................توراز داری را توانی ای غریبه

گفتم نگویم تا که تو خود باز گوئی ............بعد از دقایقها خروشان کرد آواز

اندر دل من خفته اند مردان خوش نام.....................................................

هم نوجوان وپیر و جانبازان .بسیار...........................................................

گفتم کمی از یار قایقرانمان گو..............................................................

گفتا کدامین یار گویم هست بسیار.......................................................

گفتم شهید نوجوان ما محمد................................................................

آهی کشیدو گفت .شب بود و خروشان بودم از غم................................

دردل هزاران ناله میکردم من از غم........................................................

ناگه صدای پای اورا من شنیدم.............................................................

آهسته می آمد ولی خوشحال وخندان...................................................

او زیر لب می گفت با خود ازشهیدان.....................................................

از عشق می گفت وشهادت تا سعادت .................................................

یارب نصیب من نما تو سهل وآسان ........................................................

بالی برای پر کشیدن سوی یاران...........................................................

آمد دوتا خمپاره سوی او شتابا ن............................................................

ازدیدمن شد ناپدید و پرکشید آن یار شیرین..............................................

روحش بسوی آسمان پرواز بنمود.............................................................

جسمش درون عمق من جاکرد پیدا.........................................................

فجر پیروزی انقلاب اسلامیمان مبارک باد ........یا زهرا

خواند.صدای بهار یا که فریاد جهاداست صدا گویا صدای بهمن است مقارن با

قیام امام حسین.

فریاد پیشوای مسلمانان بلند است.او آزادمردان را به خود می خواند.فریاد

اونوید آزادی است .پیامی به عاشقان پروازاست.مژده پیروزی اسلام

است.باز کنیدراه که نگاردرراه است.آب زنیدراه را،فرش کنید کوچه ها،پیام

دهید غنچه ها،عطرفشان کنید شهر،مژده به باغ گل دهید،

یارزه راه میرسد،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

خوش به حال کوچه ها،خوش به حال آفتاب ،خوش به حال مردم مهمان

نواز،خوش به حال غنچه ها،خوش به حال روزگار،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

ایام دهه فجر پیشاپیش مبارک .یاد شهدا گرامی،،،،،،،،،،،،،،،،،،

خاطراتی که از ایامی دور ، 

بارش اشک ز چشمم جاری ،بالشم خیس،دلم خون،نگاهم غمگین،

کو حسینی که شمشیرنماید عریان،زند اندر ره  حق فرق یزیدان زمان،

یاامامی چو خمینی که نماید رسوا،

خائنان عرب ومصری کفار جهان، ناگهان از قفس سینه صدائی آمد،

چیست اینگونه زخود می پیچی،

پیشوائی که به حق برخواسته است،سیدآل علی (خامنه ای)رانشناسی

هنوز،     تپش قلب به جائی آمد،

  که شدم محوفراموشی خویش،،، 

یاد وخاطره امام وشهدای اسلام وانقلاب در بهمن ماه ۱۳۵۷گرامی.

            زنده باد آزادی وآزادگی وجوانمردی،زنده باد رهبر